Tegenwoordig heeft iedereen haast. ‘De tijd vliegt voorbij’, en ‘er zijn te weinig uren in een dag’ zijn veelgehoorde uitdrukkingen. Zelf heb ik daar ook last van. Als 6-jarig jochie had ik het gevoel dat de zomervakantie eindeloos duurde. Nu vliegen de propvolle weken voorbij, en tijdens het kerstdiner vraag ik me af wat er in godsnaam tussen deze en de vorige kalkoen is gebeurd.

Altijd gedacht dat het een kwestie van perceptie was. Een dag is 1/60-ste deel van het prille leventje van een 2 maanden oude baby. Voor zijn opa van 80 is een dag 1/29200-ste deel; bijna 5000 keer kleiner. Dat zal korter aanvoelen, maar ook voor opa is een dag nog steeds 24 uur, nietwaar?

Inderdaad, niet waar! Er is nu wetenschappelijk bewijs dat een dag ook écht korter is geworden. Een jaar geleden alweer was de grote aardbeving voor de kust van Japan, met een tsunami als gevolg. Hierbij is zoveel aardmassa verschoven dat de aarde sneller is gaan draaien. Een dag is daardoor 1.8 microseconden korter geworden, zo is onderzocht. Dat lijkt misschien weinig, maar logischerwijs gebeurt dit bij elke grote beving, en de afgelopen eeuw zijn er behoorlijk wat geweest. In een mensenleven gaat dat toch optellen.

Er is nog een ander effect van een alsmaar sneller draaiende aarde. De centrifugale kracht wordt groter, en heft de zwaartekracht meer op. Op de evenaar -waar iemand op het aardoppervlak het hardste rondwentelt- is dit effect het sterkst, en daar voelen mensen zich daadwerkelijk steeds lichter worden.

Daarom is nu hét moment om je vakantie naar een tropisch eiland te boeken. Een 8-daagse trip naar de zon is zowiezo slechts 5 dagen genieten, omdat je de overige tijd aan het reizen bent. Nog een paar aardbevingen en de aarde draait zo snel dat je effectief nog maar 4 dagen op het strand overhoudt, waar je je vervolgens moet vastknopen aan een palmboom omdat je anders uit je strandstoel geslingerd wordt.

Haast je!

Ben jij een scooper of een smeerder? Ontdek het op Facebook!!!!

Met die cliff hanger uit een reclame voor Lätta halverine werd ik vanmorgen naar de computer gelokt. Ze wachten maar even bij die vergadering. Als kind was ik een grote liefhebber van Indiana Jones, en sindsdien ben ik op zoek naar de heilige graal op halvarine gebied.  Iedereen toch? 

Oh, je kunt een Mini Cooper S winnen. Niet helemaal de verloren ark, maar toch mooi. Eerst even liken, en dan begint de ultieme test. Je krijgt Negen Dilemma’s voorgelegd die bepalen of jij klaar bent voor scoopen……….. . . . . . . . . . . . . .  .  .  .  .   .    .     .      .  of niet!

Hier ben ik gestopt. Stel je voor dat ik een ‘of niet!’ scooper ben. Die schande zou ik voor de rest van mijn leven moeten dragen. Af-schuw-lijk. Bovendien, om echt kans te maken op die auto wil Lätta toegang tot persoonlijke gegevens, zoals voorkeuren en je vriendenlijst. Moet er niet aan denken dat die botergeile marketeers mijn vrienden gaan spammen. Sturen ze allemaal stiekeme privéberichtjes: ‘ ik zou die gast unfrienden als ik jou was, want hij is niet klaar voor scoopen.’

Toch even kijken wat er nou zo bijzonder is aan Lätta. Via een (ongetwijfeld gepatenteerde) cappuchino-achtige technologie wordt de halvarine opgeklopt, en door het luchtige karakter ontstaat een totaal andere smaakbeleving. ‘Nu kun je een lekker stukje brood ook in de halvarine dippen of ‘scoopen’’, aldus het bedrijf dat de halvarine na 8 jaar weer op de markt brengt. Lätta introduceert hiermee dan ook direct een nieuw werkwoord in de Nederlandse taal: scoopen.

Als taalliefhebber ben ik Lätta daar waanzinnig dankbaar voor. Normaal gesproken duurt het jaren voordat een nieuw woord is ingeburgerd in een taal, maar Lätta knalt het er direct in. Schijt aan het groene boekje en de Dikke van Dale. Scoopen bevindt zich in het illustere gezelschap van andere nieuwe werkwoorden als swaffelen, smirten, liken en spammen.  Wie beweert dat de Nederlandsche taal aan het verschralen is, die heeft het faliekant mis. Je weet tog!

Toch laat Lätta hier steken vallen. Ik mis een begrip als revolutionair. Er is geen enkel onderzoek van een universiteit bij betrokken. Haal er op z’n minst een eeuwenoude traditie bij, of een gezondheidsclaim die zo vaag is omschreven dat de reclamecodecommisie het knarsentandend moet toestaan.

En wat heb je aan een smaakbeleving? Saaaaai! De belevenismaatschappij is zó 2008. Na belevenis komt transformatie; ik wil een ervaring die zo heftig is dat het me blijvend verandert. Pas wanneer je de mensheid collectief kunt transformeren naar een hoger bewustzijn ben je echt vernieuwend bezig met het concept boter.

Wees daarom niet verbaasd als Croma keihard terugslaat met een bak&braad technologie die zo revolutionair is dat de wereld op zijn kop staat. Introductiedatum staat reeds gepland op 21 december 2012. De Maya’s hebben het voorspeld.

Volgens een persbericht van het CBS was het afgelopen kwartaal het tweede achtereenvolgende met een krimpende Nederlandse economie, en mag je officieel van een crisis spreken. De krimp in de laatste drie maanden van 2011 komt vooral door een verdere daling van de consumptie door huishoudens. Door het zachte weer verstookten huishoudens namelijk veel minder gas.

In datzelfde CBS bericht staat ook dat we minder meubels kochten. Nogal logisch. Huizenprijzen staan sterk onder druk. We lossen per maand honderden miljoenen extra hypotheekrente af uit angst voor een nieuwe bankencrisis. Wie haalt het dan in zijn hoofd om zijn euros te verbrassen aan nieuwe stoelen? Die oude plank uit de schuur zit best nog oké. En een nieuw bed – überhaupt een bed – is pure luxe. Versnipper je oude kranten in een jute zak en je kunt weer maanden vooruit. Die stramme rug is slechts een fysieke uiting van het crisisdenken. Het zit allemaal tussen je oren.

De oorzaak van deze neerwaardse spiraal? Het weer!!!! Door dat veel te mooie weer zitten we nu zo diep in de ellende. Vergeet daarom dat gelul over Griekenland en de Eurozone. Vertrouw niet langer op een chimpansee die dartpijltjes gooit. Naar die kennis met z’n gouden beleggingstip op het feestje van je tante had je zowiezo nooit moeten luisteren.

Per direct verklaar ik het KNMI in de Bilt tot financiële autoriteit. Piet Paulusma en de opa van Giel Beelen zijn de nieuwe beurs-goeroes. Zoek voor inspiratie eens naar de Belgische weervrouw Sabine Hagedoren op Google. Zelfs het weerstation in je eigen tuin verschaft meer inzicht in het economische klimaat dan een week RTL-Z kijken.

Wedden dat het CBS in april met het heugelijke nieuws komt dat we weer uit de crisis zijn? “Door het extreem koude weer in februari verstookten huishoudens veel meer gas, waardoor de economie met 0,7% groeide in het eerste kwartaal. Naast gas is er massaal meubilair opgestookt, met een topkwartaal voor Ikea als gevolg. Ook gaf men 4,7 miljard euro uit aan schaatsen en hotelovernachtingen in Friese stadjes, en zijn er 16.000 nieuwe banen gecreëerd in de koek-sector en de zopie-sector.”

Laatst bestelde ik een Aquarius Light bij de sportschool. “Zou ik niet doen”, zei Edje de barman. “Schijnt dat je daar impotent van wordt.” Juist. Waarom verkoop je het dan in je zaak? Anyway, ik heb toch een verse jus genomen. Je weet het gewoon niet. Met zoiets wil je geen risico lopen.

Dat vind ik zó irritant. Denk je gezond bezig te zijn, verschijnt er weer een onderzoek dat je zus-of-zo vooral niet moet eten omdat het a) zwaar vervuild/giftig/ongezond is, of b) de produktie verwoestend is voor de lokale natuur en bevolking. En dat willen we niet. We moeten zuinig zijn op onszelf en op onze planeet.

Geen normaal denkend mens wil kiloknallers kipfilet van 6 weken oude plofkuikens vol antibiotica die door hun poten zakken. Alleen wordt het langzamerhand onmogelijk om nog iets te vinden dat je met een gerust hart kunt eten. Koeien zijn gek, schapen hebben Q-koorts. Vis zit vol nitraat. Melk ontkalkt je botten. Sojaplantages vernietigen oerwoud. Groente en fruit wordt bespoten met gif waar je onvruchtbaar van kan worden. Vooral mandarijnen en sinaasappels, tenzij ze biologisch zijn. Hmm… Toch eens vragen of de sportschool bio-sinaasappels perst.

Biologisch voedsel is sterk in opkomst. Terecht lijkt me, maar hoe weet je als welwillende consument nou of iets echt bio is. We gingen altijd naar een boertje in het dorp verderop omdat zijn produkten zo (h)eerlijk biologisch waren. Totdat ik hoorde dat hij z’n zoon naar de Aldi stuurde voor een dozijn eieren als zijn kippen van de leg waren. Ondanks keurmerken en toezichthoudende instanties wordt er nog grootschalige fraude gepleegd met biologisch voedsel. M’n wekelijkse boodschappen zijn wél twee keer zo duur geworden, omdat ik toch naar de ecoLand blijf gaan. Want je weet het gewoon niet.

Maar goed, het heeft allemaal weinig zin, als we de Maya kalender mogen geloven.  Op 21 december 2012 eindigt een Grote cyclus, die bovendien ook nog samenvalt met de Winter Zonnewende?Volgens velen kan dat toch geen toeval zijn… Het idee dat de kans aanwezig is dat de wereld vergaat bezorgt me best wel stress.  En stress veroorzaakt een hele reeks vervelende klachten, waaronder impotentie.

Voor de zekerheid heb ik ff met Dokter Daniël -bekend van TV- gebeld om mijn karma te verlichten door de diamant der eeuwigheid, met de energie van de nieuwe tijd (je moet écht een van zijn TV-shows op YouTube zien).

Stom, vergeet ik nog te vragen of hij iets aan die naderende impotentie en onvruchtbaarheid kan doen. Want je weet het gewoon niet. Toch?

Kookprogramma’s op televisie zijn al zo oud als het medium zelf, maar steeds weer die Jamie Oliver op de buis ging vervelen. Dus vonden televisiemakers het nodig om er een format tegen aan te plakken; ofwel een standaard recept voor een programma. Om het koken op TV weer nieuw & spannend te maken, dien je het naar smaak te verrijken met de volgende format-ingrediënten: amateurs, reality, een competitie of Bekende Nederlanders.

In 2004 begon Gordon Ramsay met Gedonder in de Keuken (Hell’s Kitchen), en later Oorlog in de Keuken en The F Word. Rotterdamse Topkok Herman den Blijker is de koning van de kookformats met een rits programma’s als Herman Helpt, Hermans Kookeiland, Herrie aan de Horizon, Herrie in de Keuken, – in het Hotel, – in je Huiskamer, Herrie met Sterren, Herrie XXL, Enkele reis Paradijs, Herman’s Helden en Herman zoekt Kerststerren. Meesterchef Robert Kranenborg (die met een hete aardappel in zijn mond inderdaad) kan er ook wat van, met z’n Topchef, Topchef de 12 Provincies, Topchef VIPS, en Over de kook.

Dan is er natuurlijk ook de reeks Masterchef Nederlandse editie, UK editie, Australische editie. Masterchef junior. Wie is de Chef. Verder nog mijn tent is Top, Opening soon, Ik kom bij je Eten, Eet smakelijk!, Dekselse Dames, Party Dish, Pluijm op Pad, Born2Cook, McDonald’s Kitchen, Wat ga jij Koken, Eten en Daten, Puur Smaak, Smaken Verschillen, The taste of Life, Wining & Dining en De wilde Keuken. SBS6 komt met Hobbykok, waarin de mix word aangevuld met weer een ander populair format: de verbouwing.

Bij elkaar minimaal 40 programma’s x 3 seizoenen x 12 afleveringen x een uur = 1440 uur kooktelevisie op de Nederlandse zenders. Nog niet genoeg? Neem dan een abonnement op 24Kitchen, een betaalzender uit het digitale pakket voor 24×7 kookplezier.

Mist er nog een ingrediënt?

Ja, sex natuurlijk. Wilde ik net Endemol bellen om ze een écht nieuw format aan te bieden, zie ik een berichtje op ad.nl. In HongKong start binnenkort een kookprogramma met een blote presentatrice. “Ik hoop dat meer mannen dankzij mijn show de weg naar het fornuis zullen vinden”, aldus de 26-jarige Floria Cheung.

Juist. Net zoals Robert Kranenborg en zijn compaan Julius Jaspers de vrouwen in Nederland massaal naar het fornuis lokken.

Sow! wakker worden was zwaar vanmorgen.

De kreukels in mijn gezicht zijn niet te tellen. Gelukkig gebruik ik sinds enkele weken de Skin79 Homme Triple Action BB Cream, met extracten van paddenstoel, postelijn, kamille en groene thee. Deze creme -ik citeer- “Gaat de strijdt aan met rimpels door deze te verminderen of te voorkomen.” Helemaal tevreden ben ik nog niet. M’n haar is soms baggervet,  en ik wil de eerste ‘zelfdenkende’ shampoo ter wereld hebben. Opgebouwd uit organische ingrediënten zoals mineralen uit de schil van de witte truffel, pure diamantstof en meteorietstof uit de ruimte. Kost 275 euro maar dan heb je wel de absolute top op haarverzorgingsgebied te pakken. Wetenschappelijk aangetoond.

Even opschieten nu. Met het gepatenteerde samurai koksmes van in 63 lagen gevouwen staal snij ik twee sneetjes oerbrood. Wat is dat toch een eerlijk brood. Gewoon zoals de aarde van het nieuwe land het geeft.
Auw! In mijn vinger gesneden, maar geen zorgen. De hoog energetische nanozilverdeeltjes in mijn hypoallergene pleister doen hun schimmeldodende werk.

Ik breek een eitje van mijn geadopteerde vrije-uitloopkip in de pan en besprenkel dit met oerzout uit de Zuidwestelijke Himalaya. Zoals jullie weten is dat een van oudsher als bijzonder kostbaar en geneeskrachtig bekend staand gebied. Voel me vandaag lekker tegendraads, dus dat wordt een Vivalto Lungo als basis voor mijn soja lattė. Blijft toch een evenwichtige grand cru die een heerlijke gebrande noot verenigt met een subtiel accent van bloemen, nietwaar?

Oh ja, niet vergeten om de biologisch-dynamische ontwormingskuur door het voer van de hond te mengen. Het is immers bijna volle maan. Onderzoek wijst uit dat parasieten zich juist dan door een zoogdierenlichaam verplaatsen, en het gepatenteerde kruidenmengsel van de kuur geeft die vervelende kruipertjes net dat extra zetje richting de uitgang. Vanavond het kleedje van Luna goed stofzuigen!

Zo, mijn dag kan beginnen.

**************************

Met dank aan:

• Zelfdenkende shampoo van Fuente
• Gezichtsverzorging van BB Cream
• Het eerlijke verhaal achter oerbrood
• Samurai messen van Tojiro
• De heilzame werking van Nano-zilverdeeltjes
• Adopteer een kip
• Oerzout uit de Himalaya
• Lofzang op de Vivalto Lungo van Nespresso
• Parasieten bij volle maan lopen harder
• Luna in de top 10 hondennamen van 2011

Na mobieltjes worden nu ook de televisietoestellen ’smart’.  Binnenkort is de televisie met gezichtsherkenning te koop. Via de ingebouwde camera weet de televisie wie er zit te kijken, en je bedient het toestel door er tegen te praten of je armen te bewegen.

Minority Report is werkelijkheid geworden. In die film sleept Tom Cruise foto’s met z’n handen van het ene beeldscherm naar het andere. Ook wordt hij herkend door reclameschermen op straat als hij op de vlucht slaat voor de autoriteiten.

Is dat de toekomst van televisie? Koren op de molen van samenzwerings-deskundigen natuurlijk. Wie garandeert jou dat je smart TV niet gehackt wordt en iemand vanaf de andere kant je huiskamer bespioneert? Staat opeens de binnenlandse veiligheidsdienst op de stoep. Of de buitenlandse. Nog erger, op YouTube in je onderbroek terwijl je een zak popcorn wegkauwt. Je hebt zo een miljoen views te pakken. Er wie is de baas over de afstandsbediening? Degene die het hardste schreeuwt of met de armen zwaait?

Uiteraard zijn er voordelen. Geen advertenties over inlegkruisjes met een vleugje kamille wanneer de TV ziet dat ik voor de buis zit. Opzouten met harige naakte kerels, gillend bij een paar Zalando schoenen. Weg met autoruitschade reclames in het Fries. “Carglass reparearret, Carglass ferfangt”. Persoonlijke voorkeuren worden opgeslagen, dus in mijn geval alleen nog Gilette, Bavaria Axe, en Alfa Romeo reclames. Twintig keer per uur. Hopelijk krijgt het verdienmodel van smart phone apps navolging. Helemaal geen reclame meer als je een tientje per maand extra betaalt.

Mooi moment om even te klagen over wat er tegenwoordig wordt uitgezonden. Veronica programmeerde laatst 4 afleveringen van haar nieuwe serie Merlin op één avond. Vier afleveringen. Achter elkaar. Op zaterdagavond.

Aan de andere kant, zenders als Veronica hebben zware concurrentie van DVD-boxen, dus ze moeten toch iets. Menig jong stel of vriendengroep jaagt er in het weekend een compleet seizoen van Lost, Friends of 24 doorheen. Dat is het nieuwe Thuisblijven. Daar zit overigens wel een nadeel aan. Na twintig afleveringen Jack Bauer op je slimme TV komt de FBI zeker langs om een hartig woordje met je te wisselen.  Je weet alleen nooit wanneer, dus hou de deurbel in de gaten…

Binnenkort nieuw design?

Welk een gruwelijke cliff hanger heeft de marketingafdeling van deze koekjesfabrikant nu weer uitgedokterd…
Hoe zal de nieuwe koffieleut er in godsnaam uit gaan zien? Welke designtaal spreekt de ideale begeleider van de latté macchiato? Japans minimalistisch wellicht, zoals het KODO ‘soul of motion’ concept van de nieuwe Mazda automodellen? Of de gulden snede met perfect afgeronde hoeken, zoals de iPad3? Of wordt juist de verpakking revolutionair gebruiksvriendelijk her-uitgevonden?

Die spanning…, on-dra-ge-lijk!

Deskundigen voorspellen dat de consument zich in drommen voor de supermarkten zal verzamelen, de nacht voor de introduktie. Denk aan de wachtrijen voor Applestores bij introductie van een nieuwe iPhone. Occupy-achtige tentenkampen. CNN, CNBC, BBC-World; allen sturen ze hun satellietwagens, met 24 uurs uplink voor hun live rapportages.

Koffieleutjes nieuwe stijl zullen met pallets tegelijk de winkel uit vliegen. Maar ook de oude pakjes zijn nu al klassiekers. Uitgekookte zwarthandelaren struinen slechtlopende buurtsupers af en snaaien de laatste tongvormige lekkernijen uit de schappen. Om ze vervolgens tegen woekerprijzen op marktplaats aan te bieden.
En dan die oneerlijkheid. Ja, mensen met zat geld, die kopen het toch wel. Die kopen alles, ondanks de exorbitante bedragen die ze moeten betalen. En die gladde marketing boys maar lachen. De strategie van kunstmatig gecreëerde schaarste werpt opnieuw haar vruchten af. Die twintig mille eindejaarsbonus is nu al zeker.

Alleen, de man van de straat is er de dupe van, die grijpt er mooi naast. Nauwelijks verhulde woede domineert het gelaat van menig arbeider. De onrust op straat neemt toe. Dit kan zo niet langer!

De PVV heeft inmiddels kamervragen gesteld.

Gisteren las ik een goed advies van Randy Ingmarsson, auteur van ‘Writing fiction for dummies’: Je bent je eigen marketingmachine. Even Googlen en je vindt tips voor (aankomende) schrijvers om dit in de praktijk te brengen.

Eerste tip; neem een blog. Check! Deze woorden zijn het keiharde bewijs. Maar wacht, deze tip gaat verder. Neem een blog, maar zorg er voor dat je je aan de heilige regels van het bloggen houdt; publiceer regelmatig (1 á 2 keer per week), maak je posts niet te lang, beperk je tot één onderwerp per post, en maak niet teveel zijsprongen.

Aanvankelijk had ik hier vier kruisjes. Dit was een lap tekst waar geen touw aan vast te knopen was. Door het later op te knippen in stukjes met een kop en staart voldeed ik in een klap aan de blog-etiquette, helemaal nadat ik het thema -schrijven over schrijven- eromheen had verzonnen. Nu nog elke week wat posten… Overigens zijn er ook argumenten tegen een blog. Het houdt je van het echte schrijven af. Zoals ik deze blog nu dankbaar gebruik om niet verder te hoeven schrijven aan dat vervloekte boek, dat al lang af had moeten zijn.

“Ja, maar ik schrijf toch?”

Enigzins gerelateerd aan bloggen is de volgende tip; wees Web2.0. Zorg dat je op Twitter en Facebook zit (Hyves is zo 2000&late) en interacteer met je lezers. Geef antwoord op hun vragen. Ofwel, maak het virtuele medium interactief zodat men ziet dat er iemand van vleesch en bloedt achter zit. Klinkt nogal tegenstrijdig… Nou mensen, ik daag jullie uit. Kom maar op met die diepzinnige vragen. En iedereen die reageert geef ik antwoord, en wordt automatisch fan. Zolang het onder de honderd reacties per week blijft natuurlijk, anders heb ik een dagtaak aan de correspondentie. Wat weer ten koste gaat van het schrijven van mijn volgende boek.

De beste marketingtip heb ik van Gwen. Wanneer je zegt dat je schrijver bent, dan wórd je het ook. Voor alle mensen die spontaan gaan projectielbraken van het hoge “the spirit” gehalte; wacht even. Voor iedereen die jeuk krijgt van het amerikaanse positivisme a la Antony Robbins: Niet gelijk wegklikken. I hear you. Zelf ben ik nogal wetenschappelijk ingesteld. Als iets niet bewezen is middels een statistisch verantwoorde steekproef dan geloof ik het niet. Die Hollandse nuchterheid is met geen moker uit me te slaan. Maar hier komt het mooiste – voor mij alhans. De tip van Gwen werkt. Mensen reageren enthousiast als ze horen dat ik mijn eerste boek bijna af heb. Al vijftig van deze mensen gaan het op zeker kopen, waarvan ik er nu drie heb moeten beloven dat ze het allereerste exemplaar krijgen, gesigneerd en wel. Daar moet ik nog even een oplossing voor bedenken. Maar goed, die reacties geven me energie, ik wil direct naar huis om het boek af te schrijven. Ik zit al een half jaar op 95%, en tergend langzaam kruipt het richting de honderd. Die laatste spreekwoordelijke loodjes wegen een spreekwoordelijke ton. Maar ik beweeg vooruit, in de goede richting. Allemaal prima dus.
tegelijkertijd schijt ik bagger van angst. Stel je voor dat ik straks echt een uitgever vind, die mijn boek wil publiceren. Als ze mijn boek dan maar goed vinden. Het is een roman, type moderne fictie, met best wel een hoog seks, drugs en rock&roll gehalte. Hoe zal mijn familie op het boek reageren? Of mensen in mijn omgeving die zo’n soort boek van mij nooit verwachten?

Nou mensen, ik schrijf dus. Ehm…Ik bén schrijver, bedoel ik. Ik oefen het wel eens hard op, als ik op straat loop, al reageren mensen nogal verbaasd. Zo ook een klein ventje, die aan zijn moeders jas trekt; “Mamma, wat zegt die gekke meneer?” Moeder schudt meewarig het hoofd. “Die meneer is een beetje ziek in zijn hersentjes, schat. Hij denkt dat hij schrijver is.”

Nog éen keer om het af te leren.

IK BEN SCHRIJVER.

Ik had een droom.

Serieus, deze post had eigenlijk moeten beginnen met de droom die ik tijdens mijn vakantie had. Het schijnt dat je kunt leren om dromen te onthouden, of zelfs bewust te beïnvloeden – lucide dromen heet dat. Mij is het nooit gelukt, en ook nu was mijn droom zo vluchtig als alcohol. Aan het eind van mijn droom werd ik wakker, en op weg naar de wc besefte ik dat die droom een fantastische basis voor een science fiction verhaal kon vormen. Een SF roman schrijven staat hoog op mijn verlanglijstje. Dus, ik ren terug, klap mijn laptop open en begin als een bezetene te tikken. Krampachtig probeer ik de scene’s terug te halen, maar ik voel de woorden tussen mijn vingers doorglippen. Nee! Die vingers moesten landen op de juiste toetsen van het keybOARD. Verdorie, schiet mijn capslock ook nog aan, en in het donker kan ik de backspace niet vinden. Mijn volgende toetsenbord moet verlichting hebben zodat ik in elke omstandigheid kan werken. Had ik maar een cursus blind typen gevolgd. Of nog beter; had ik mijn iPad maar alvast.

Dit speelt zich allemaal af om vier uur ‘s nachts, vandaar de duisternis in mijn omgeving. Het is de eerste nacht in een vakantiehuisje op Bali. De rest slaapt, terwijl ik last heb van een jetlag.
Ok, concentratie; wat droomde ik nou precies. Iets met een held die de wereld moet redden door terug in de tijd te gaan. Het loopt niet helemaal zoals gepland en de held begint een gevecht op leven en dood met een onbekende vijand. Totdat hij ontdekt dat hij zelf die vijand is, maar dan in een eerdere poging om een scheur in het tijd-ruimte continuum te repareren. Best cool toch?

Niet? Nou ja, je had er bij moeten zijn…

Mijn waanzinnige SF verhaal is inmiddels vervlogen. Een baanbrekend stukje proza, voorgoed verloren voor de mensheid. Hetzelfde tragische lot als ‘The best song in the world’; dat liedje van Tenacious D. over hoe ze het beste lied ter wereld bedachten om de duivel te verslaan. Ze zijn dat briljante nummer helaas vergeten, en het lied dat ze nu zingen lijkt er totaal niet op (‘it’s just a tribute’).

Overigens, ik heb inmiddels al een slordige 350 woorden getypt. Dat is toch de eerste halve procent van een gemiddelde roman. ‘Een dag is nooit verloren,’ smste ik gisteren nog naar iermand ‘zolang je het verhaal dat er in zit maar op papier krijgt.’ Over enkele jaren, wanneer ik een gevierd schrijver ben, hangt deze lijfspreuk op een delfts blauw tegeltje boven het notenhoten werkbureau waar mijn bestsellers vorm krijgen.

Ik bedenk me nu dat ik droomde als gevolg van een film over tijdreizen die ik zag op TV. Het verhaal draait om een bedrijf dat safari’s organiseert voor te rijke mensen die zich kapot vervelen. Geen gewone safari, maar één waarin je terug gaat in de tijd en een T-rex mag neerknallen. Die T-rex zou enkele minuten later toch sterven door een vulkaan uitbarsting, zo hadden ze ontdekt, dus het was prima.

Fout. Iedereen weet dat je niet met de tijd mag knoeien. Het wetenschappelijk brein achter de tijdmachine voelt ook wel iets knagen, maar hij is eigenwijs. Hij heeft toch aan alles gedacht? Het kan nooit mis gaan. Bovendien betaalt het safaribedrijf zijn laboratorium, en zijn onderzoek is nog lang niet klaar. Wie de wet van Murphy kent weet dat de uitspraak ‘we hebben aan alles gedacht’ vraagt om problemen. En inderdaad, ze komen terug van een prehistorische safari en merken dat er iets vreemd aan de hand is. Ze kunnen het in eerste instantie niet goed duiden, maar langzaam verandert de omgeving. Het is opeens warmer dan gemiddeld, en alle planten groeien abnormaal hard.

Oh crap… blijkt dat er toch een foutje is gemaakt tijdens de laatste safari waardoor de evolutie is veranderd, en het bedrijf besluit een team terug te sturen om de fout te corrigeren. Helaas gaat dat mis en men gaat steeds een stukje verder terug om de schade te herstellen die in de vorige reddingspoging was veroorzaakt. De film was matig -ik viel een half uur voor het eind in slaap- en de special effects kwamen rechtstreeks uit het handboek voor b-films (zoals de scene met grote hoeveelheden kakkerlakken). Ook de tijdparadox was slecht uitgewerkt. De tijdparadox leert ons dat het heden verandert wanneer we het verleden veranderen. Dit leidt tot schijnbaar onmogelijke situaties. Stel dat je vijftig jaar teruggaat in de tijd en je opa vermoordt (voordat ‘ie kinderen heeft gekregen). Hoe kan jij ooit dan geboren zijn? En hoe kan jij dan ooit teruggaan in de tijd om je opa te vermoorden? In de film kwamen de effecten van de verandering in een soort tijdgolven op de hoofdpersonen af stromen. De golven werden alsmaar sterker. Men liep door een vriendelijk parkje, de tijdgolf overspoelde hen, en het park werd een woeste jungle met levende wurglianen en dino’s met een apenkop.

Hier klopt niets van. De tijd stroomt niet, zegt David Deutsch in zijn boek ‘The fabric of reality’. Er is dus geen sprake van tijdgolven, en je gaat ook niet ‘tegen de stroom in’ als je terug wilt in de tijd. Helemaal begrijpen doe ik het niet, maar mijn interpretatie is dat entropie in ons universum er voor zorgt dat je niet terug kan in de tijd.

Vergelijk het universum met een radio. Een jaar of acht zal ik geweest zijn toen ik een periode zat waarin ik oude radio’s demonteerde met soldeerbout en schroevendraaier (en soms hamer en zaag in een sacherijnige bui). Honderden bouwstenen lagen keurig op een rijtje; weerstanden, condensatoren, lampjes etc. Vooral versterkerbuizen waren cool. het waren net miniatuur wolkenkrabbers, omhuld door een beschermwand om de inwonende ruimtepioniers te beschermen tegen een buitenaards giftige atmosfeer (mini-wolkenkrabbers vol ruimtepioniers? Ja, toen was ik al een nerd). Het punt is; dat omgekeerde proces had ik niet in de vingers. Zonder een bouw-handleiding kreeg ik al die onderdeeltjes nooit meer in elkaar tot een werkende radio. Waar mijn vader dus ook achter kwam toen ik zijn wekkerradio had onderzocht en hij de volgende dag te laat op zijn werk kwam.

Zo werkt het ook met het universum. Vrij vertaald staat entropie voor de neiging van moleculen om rond te bewegen. Hoe warmer het wordt, hoe harder moleculen gaan bewegen. Vergelijk je de plaats van alle moleculen in het heelal met hun plaats een uur geleden, dan is er behoorlijk wat veranderd. De moleculen van de maan zijn 3,6 miljoen kilometer rond de aarde gedraaid. De moleculen van de intercity Amsterdam-Brussel zijn 120 kilometer naar het zuiden geraasd. De moleculen van een slak zijn 50 meter door de tuin gekropen.
Ons universum is een super-ingewikkelde radio die uit elkaar valt, en wij hebben dat omgekeerde proces niet in de vingers. Je kan zelfs niet een uurtje terug in de tijd. Een handleiding om alle moleculen terug te zetten op de plaats van een uur geleden is oneindig lang. De kans dat we bij toeval alle moleculen correct terug zetten is oneindig klein.

Grappig genoeg is naar de toekomst reizen relatief simpel. Dat kan in feite nu al. Wanneer je moleculen afkoelt tot het absolute nulpunt staan ze stil. Geen verandering, aftakeling etc. Terwijl de wereld daarbuiten rustig door verandert. Daarom blijft vlees ook zo lang goed in de vriezer. Je stapt in een hele goeie koelkast, zet de timer op honderd jaar en voilà. Welcome to the future! Het nut hiervan wordt helaas beperkt om dat je niet terug in de tijd kan om te vertellen wat je hebt gezien.

De theorie dat je alleen naakt naar het verleden/toekomst kunt reizen is bij deze dus ontkracht. Levende wezens, met al hun bewegende moleculen, zijn juist veel lastiger te veranderen in hun vroegere/toekomstige staat dan dode materie zoals bijvoorbeeld een onderbroek. Die blote Arnold Schwarzenegger in terminator is dus helemaal niet zo functioneel als de filmmakers je willen doen geloven. Andere wetenswaardigheden over Terminator vind je op de tv tropes website; een fantastische inspiratiebron.